DOLAR 13,5918-1.53%
EURO 15,3440-1.82%
ALTIN 778,89-1,30
BITCOIN 6934521,68%
Kütahya

HAFİF YAĞMUR

06:35

İMSAK'A KALAN SÜRE

Call of Duty: Vanguard – İnceleme
16 okunma

Call of Duty: Vanguard – İnceleme

ABONE OL
Kasım 13, 2021 22:00
Call of Duty: Vanguard – İnceleme
0

BEĞENDİM

ABONE OL

NFT işini hala tam anlamıyorum lakin şu maymunların, ayıların farklı farklı giydirilip satıldıkları “koleksiyon” eşyalarının Call of Duty oyunlarına benzediğini düşünüyorum. Ortada bir ayı var, ona yırtıcı batı şapkası takarsanız kovboy, forma giydirirseniz futbolcu oluyor. Ayı ise daima birebir ayı. Call of Duty’de de durum farklı değil. Oyundaki içeriklerdeki temaları değiştirdiğiniz vakit oyunla ilgili hiçbir şey değişmiyor. Örneğin bir kısımdaki eski bir treni alıp yerine manyetik tren, etrafına da Alman kamyonları yerine drone’lar koyabilirsiniz. Ne yaparsanız yapın Call of Duty birçok vakit daima muhakkak bir kalitede kalıyor. Beklentisi sabit olan oyuncular için bu durum olumlu bile olabilir. Ayda yılda bir oyun oynuyorsanız alacağınız oyunun az çok ne olduğunu biliyorsanız. Fakat benim üzere biraz da yıllanmış oyuncular için Call of Duty’nin bu tercihi bir lanet olabiliyor.

Kapalı alanlara yaklaşmadan evvel sis bombalarınızı hazırlamayı unutmayın. Yoksa işte bu türlü kolay av olursunuz.

Vanguard, Call of Duty’lere orta sıra çıkan o riskli oyunlardan biri değil. Eski oyunlardan sevilen elementleri toplayarak çok reaksiyon çekmeden o alışılan tecrübesi sunmaya çalışıyor.

Biliyorsunuz Call of Duty’lerde Dünya’yı, o olmadıysa, Amerika’yı kurtarmamak olmaz. Vanguard’da durum çok farklı sayılmaz. İkinci Dünya Savaşı bitmek üzere ve Alman’lar arkası gerisine büyük darbeler almaktalar. Müttefikler, Nazi Almanyası’nın savaşın kaybedilmesi durumunda devreye sokmayı planladıkları acil durum planından haberdar oluyorlar. Planın ne olduğu belirli değil ancak elbette ki durdurulması gerekiyor. Bütün saçma aksiyon sinemalarda olduğu üzere hâkim güçle bu planın saklandığı noktaları yerle bir etmektense, Benetton reklamı başında çok milletli bir özel tim olan “Task Force One” kuruluyor.

Vanguard’da dar alanları gören kilit nokta sayısı çoğalmış. Bilhassa Killstreak toplamak isteyen oyuncuların haritaların dışlarından oynaması daha makul oluyor

Oyundaki karakterler hayali isimler olmasına karşın aslında tarihte yeri olan bireylerden ilham alınarak yaratılmışlar. Sovyet bayan keskin nişancı Polina Petrova mesela Lyudmilla Pavlichenko’nun ta kendisi. Lyudmilla, ikinci dünya savaşında bir kısmı üst rütbeli kumandanlar dahil olmak üzere 309 düşman askeri öldürmüş ve kısa müddette ismi Alman askerleri ortasında bir mit haline gelmiş bir şahsiyet. Takımın başkanı Arthur Kingsley ise Afrika asıllı Amerikan vatandaşı Sydney Cornell olarak oyunda yer alıyor. Kendisi bir savaş kahramanı olmasının yanı sıra, Normandiya çıkartması öncesinde cepheye inen birinci Afrika asıllı asker olmasıyla öne çıkıyor. Wade Jackson ünlü pilot Vernon Micheel, Avustralya’lı hayali karakter Lucas Riggs ise Yeni Zelanda kahramanı Charles Upham’dan ilham alıyor.

Bu türlü değerli isimleri baz alan bir eser olunca elbette bu takımın yaptıkları kadar kim oldukları da değerli hale geliyor. Hasebiyle Pasifik Denizi’nden, Stalingrad’a kadar çok sayıda farklı ortamda geçen öykülere şahit oluyoruz. Şayet dikkatli okuyorsanız senaryonun yalnızca 5 saat sürüyor olması gözünüzden kaçmamıştır. Vanguard’ın öykü kısmı yalnızca iki uzun sinema kadar ve bence bu mühlet anlatılmak istenen öyküyü sunmak, karakterleri sevdirmek bence çok lakin çok az bir müddet. Assassin’s Creed Valhalla’da olduğu üzere gereksiz uzatılan saçma vazifeli oyunlara da güzel yaklaşmıyorum ancak oyuncuların tonla para döktüğü bir oyunun içeriği bu kadar olmamalı.

Çok oyunculu oyunlarda alt yazıları açmayı unutmayın. Silah sesinden duymasanız bile yazılı olarak değerli tüyolar kapabiliyorsunuz

Bu incelemede uzun uzadıya kıssayı tartışmak, kısımlardaki ayrıntıları konuşmak isterdim lakin aslında iki cümle yazsam senaryonun yarısını ifşa etmiş olacağım zati. Çok ancak çok genel bir biçimde bahsetmek gerekirse kısım sayısı az olduğu için çabucak hemen hepsi ortalaman üstü kalitedeler. Buna karşın ileride simge olacak, yıllar sonra bile konuşulacak o çok özel kısımlardan bence Vanguard’da yok.

Rüzgar üzere geçti

Keskin nişancı tüfekleri hala çok ölümcüller fakat haritada bunları kullanacak alanlar daha hudutlu.

Tek kişilik senaryonun artık yan eser, ana yemeğin ise çok oyunculu içerik olduğu varsayacaksak bu noktadan sonra yorumlarım kısmen daha olumlu olacak. Oyunun çok oyunculu içeriği mutlaka Cold War kadar makûs değil. Serinin son periyotta kazandığı dinamizm ve bunun getirdiği kısım dizaynları oyunu daha eğlenceli hale getiriyor. Toplamda 20 harita var ve haritaların birçok Cold War’un anlamsız ve işlevsizcesine büyük haritalarına nazaran daha oturaklı. Beğendiğim bir öbür yenilik de oyuncu sayısının tercihlere nazaran belirlenebilir olması olmuş. Mesela ben tırnak kadar haritalarda 18 kişi savaşmaktan nefret ediyorum. Şayet taktiksel oynanışı seçersem bu sayı 12’ye iniyor ve her askerin daha kıymetli olduğu ancak aksiyonun azaldığı maçlara imkân veriyor. En yüksek oyuncu sayısı ise Blitz’de, 46’yı buluyor.

Nefret etmekten asla vazgeçmeyeceğim Cold War’u saymazsak son periyotta daima üstüne ekleyerek giden oynanışının bu yılki en büyük yeniliği kırılabilir yüzeyler olmuş. Bir Rainbow Six Siege değil fakat camlar ve kâğıt üzere zayıf yüzeyleri parçalamak artık mümkün. Siege’den farklı olarak harita kendini yenilemiyor münasebetiyle bu yüzeylerin meyvesini yalnızca oyunun başında alıyoruz. Aksiyon başlar başlamaz kırılabilecek, yıkılacak her şey yıkılıyor sonra da sıradan bir haritayla baş başa kalıyorsunuz.


Vanguard silah eklentileri konusunda elini saklamıyor. Artık her silaha 10 kadar eklenti takmak mümkün.

Bunun oyunun başında enteresan tesirleri olmuyor değil. Örneğin keskin nişancıların olduğu bir koridoru evvel yanlıyor akabinde “kapalı” duvarı kırarak bir anda önlerine fırlayabiliyorsunuz. Başarılı olduğu anlarda hakikaten insanın kalbini hızlandıran müsabakalara imkân verebiliyor fakat badireleri da yok değil. Örneğin tam manasıyla kapalı duvarlarda düşmanın ismi çıkabiliyor yahut tam bilakis hasımınız görmemesi gereken bir noktada sizi görebiliyor. Bu duvarlar hiç öngörülebilir değiller ve bu da oyuncu açısından önemli bir sorun yaratıyor. Bilhassa Search and Destroy üzere daha “profesyonelce” oynanan maçlarda bu yüzeylerin çok hengame çıkaracağına kuşkum yok.

Çok oyunculu içeriğin teknik tarafında ise o denli aman aman değişiklikler yok. Ayak seslerini azaltan Ninja’nın perk olarak geri gelmiş mümkün Vanguard’ı olduğu kadar Warzone’u da farklı hale getirecek. Radar özelliklerinden korunma sağlayan Ghost ve Ninja’nın ise tıpkı ağaçta olması benim üzere susturucuyla gizlice takılmayı seven oyuncuları kesinlikle üzecektir. Ateş eden düşmanların radarda gözükmesi Radar Perk’üne bağlanmış ve bu bahiste ne düşünsem bilemiyorum. Bir yandan susturuculu silahlara olan gereksinim azalırken öbür yandan harita okuyan, oyunu gözlemleyen üst düzey oyuncular bu perk’ü almadıkları sürece adeta cezalandırılmış oluyorlar. Dahası ateş eden ve oyuncular tarafından görülen oyuncular ortasında sembolik fark olmadığı için, yanlayacağınız düşmanın ateş sınırına da dan dun girmek mümkün oluyor.

Bilhassa daha önemli mod’larda olmazsa olmaz ekipmanlardan olan menzile dayalı tuzak patlayıcılar bu oyunda ölümcül değil de taktik ekipmanlar dahiline girmiş. Yani hem flashbang hem mayın almak artık mümkün değil. Çok küçük bir karar üzere gözükse de bu sebeple baskına dayalı oyunlar oynamak mayın varken mümkün olmuyor. Ya o odaya stun grenade yahut flashbang olmadan gireceksiniz ya da mayından vazgeçeceksiniz. Keskin nişancı olmaya çalışan oyuncular sevinecektir eminim lakin ben kullandığım kit dahilinde kıymetli bir özelliğimi kaybetmiş oldum. Artık sersemletici bombalar yerine direkt pişirdiğim el bombaları ile oda temizlemeye çalışıyorum lakin bu da kapı önünde vakit kaybetmem ve hücuma açık olmam manasına geliyor.

Oyunda en nefret ettiğim kısım pasifikteki bombardıman vazifesi oldu. FPS diye alıp denetimlerle boğuştum resmen.

Vanguard dahilinde listelenmiş çok sayıda oyun modu var. Bilhassa dikkatimi çeken tek yeni içerik “Champion’s Hill“ oldu. Bu moda şimdilik ikili yahut üçlü gruplar halinde giriliyor ve her kadronun muhakkak bir canı var. Ekipler birbirleriyle eşleştirildikten sonra 6 haritadan birinde muhakkak bir mühlet boyunca kapışıyorlar. Canlar el verdiğince yine doğmak mümkün. Oynayacak hayatı kalmayan kadro ise maçtan elenmiş oluyor. Bu kestirim edebileceğiniz üzere geriye tek bir grup kalana kadar da devam ediyor. Elbette hem haritada hem de düşman haklayınca gelen paralarla perk’ler silahlar ve silah geliştirmeleri ayarlamak da mümkün oluyor. Maçlarda sıhhat puanları Warzone değil de daha klasik Call of Duty üzere bu yüzden hem ölmek hem de birkaç düşmanı birlikte öldürmek çok kolay. Birlikte takılan oyuncu kümeleri olduğu üzere, başka farklı saklanarak yahut haritaya yayılarak oynamak birçok vakit mümkün oluyor. Uzun vadede bir zombi modu üzere tutacağını sanmıyorum fakat başka oyun modlarından çok daha farklı bir içerik sunduğu için kendi kitlesini oluşturacağından eminim.

Yaşamayan meyyit oyun modu

Zombi modu demişken hususa girmemek olmaz. Vanguard ile ilgili bir öbür hayal kırıklığı da Zombi modu oldu. Bilirsiniz, şayet oyunda berbat olan ve birlikte oynayamayacağınız arkadaşlarınız varsa istikametiniz ister istemez zombi modu oluyor. Olağan zorluklarda yalnızca bağlantı halinde kalarak düzgün makûs kıssanın sonunu görebilmek mümkün. En azından evvelki oyunlarda durum buydu. Şu an için öykü içerikleri aktif değil. Treyarch’ın hazırladığı zombili öykü içeriğinin geliş tarihi de şimdi aşikâr değil. Üretimciler bizlere zombi modunun karakterlerine aşina olmamız için mühlet tanımak istediklerini söyleseler de bayağı yetişmemiş muhakkak ki içerik.

Savaş öncesi Stalingrad’ın bu halini görünce insan üzülmeden edemiyor.

Tek kişilik senaryonun kısa olması, olağanüstü sahnelerin oyuna eklenmesini mümkün kılmış.

Beni daha çok rahatsız eden olaysa şimdiye kadar birçok Call of Duty oyununda süregelen asıl öykü modunun eksikliği oldu. Dark Aether’in gizemini, zombilerin ardındaki gücü ve onu nasıl durdurmaya çalışacağımızı adım adım bu mod ile öğreniyorduk. Şu noktada çok jenerik olan düz bir zombi haritası var. İçerik olarak da harita o denli ahım şahım değil. Farklı oynanış tipi içeren portal’lardan birini seçiyor ve gittikçe zorlaşan dalgalar üzerinden bunları tamamlamaya çalışıyoruz. Zombilerden düşen modülleri sunağa koymak, havada uçan ether topunu haritanın sonuna kadar izlemek üzere çok sade vazifeler var zombi modunda. Son 6-7 yılda çıkmış Call of Duty oyunlarını göz önüne alarak konuşmak gerekirse Zombi içeriği en zayıf oyun Vanguard olmuş.

Bu halde bakıldığında üzülerek söylemeliyim ki Call of Duty Vanguard seriyi birkaç adım öteye götürecek özel bir oyun olmaktansa daha büyük ve kıymetli bir oyun gelene kadar bizi oyalaması beklenen bir orta öğün olmuş. Tek kişilik içerik olması gerekenden çok daha kısa ve tatmin edici değil, çok oyunculu mod ise her sene çıkan (Cold War felaketini saymıyorum) CoD oyunlarının ne üstünde ne altında. Zombi ise aslında varla yok arası… Bütün bunlara karşın bence Vanguard almak makus bir yatırım olmaz zira çok oyunculu modu oynatıyor kendini. Tamam adamlar ihtilal yapmamışlar yahut seri büyülü bir formda çağ atlamamış lakin bu da gerekmiyor zati. Warzone sayesinde eklenen yeni haritalar ve içerikler ve doyurucu silah sayısı sayesinde bu oyunu çok oyunculu olarak rahatlıkla 1 sene oynarsınız. Call of Duty Vanguard, makus bir yatırım değil lakin bu oyuna geçmek otomobil değiştirirken,3-4 sene kullandığınız otomobilin bir farklı modelini almaya benziyor. Tıpkı sürüş tecrübesi üstüne birkaç küçük yenilik işte.

En az 10 karakter gerekli
%d blogcu bunu beğendi: